Het gaspedaal loslaten

Annemieke van Bochove

Er zijn dagen waarop je merkt hoe graag je vooruit wilt. Je verlangt naar beweging. Naar duidelijkheid. Naar het moment waarop iets waar je al zo lang op wacht eindelijk vorm krijgt. Geduld voelt dan al snel als stilstand, alsof je achterblijft terwijl anderen doorgaan. In de Psalmen zie ik hoe David dat spanningsveld ook kent. Hij wacht en blijft tegelijk vertrouwen, terwijl zijn omstandigheden nog niet veranderen. Stabiliteit groeit vaak al, nog voordat wij beweging zien. Pete Greig vertelde eens hoe hij jarenlang bad alsof hij op een gaspedaal stond. Met genoeg passie en woorden moest er toch iets gebeuren. Tot hij merkte dat gebed juist vertraagde. Alsof God naast hem kwam zitten en zei: “Laat Mij maar rijden. Jij mag meekijken.” Lachend noemt hij dat zijn grootste misverstand én een van zijn belangrijkste lessen. Dat herken ik. Ook ik wil vaak het tempo bepalen. Juist daar begint het oefenen. Blijven waar ik ben. Trouw zijn in wat vandaag voor me ligt. Vertrouwen dat God werkt en dat Zijn timing goed is, ook wanneer ik nog weinig zie veranderen. Ik denk dat dat de uitdaging is: niet harder het gaspedaal in willen trappen om vooruit te komen, maar leren leven in het tempo waarin God werkt. Vertragen is soms zo oncomfortabel, maar het is de plek waar rust en kracht groeit. Dáár groeit uiteindelijk vrucht.

Verder lezen

Dit is het begin van de overdenking van vandaag. Als lid lees je hem helemaal, schrijf je op wat je eruit meeneemt, en praat je mee onder de tekst.

Bekijk de treden Al lid? Inloggen