donderdag 4 juni 2026← VorigeVolgende →
Lees Psalm 130, Romeinen 8:22–25
Ik verwacht de HEERE, mijn ziel verwacht Hem en ik hoop op Zijn woord.Psalm 130:5
Wacht. Bid. Ontvang.
Annemieke van Bochove
De morgen komt
Annemieke van Bochove
Ken je dat, dat je je ogen opendoet en het er meteen weer is? Die vraag. Die druk. Dat verlangen waar nog geen antwoord op is gekomen. Nog voordat de dag echt begint, voel je het al. In je gedachten. In je lijf. Alsof je onder iets staat wat je niet zomaar van je af kunt zetten. Misschien herken je dit in grote vragen van je leven, of juist in kleine dingen die in je hoofd blijven terugkomen.
Als ik Psalm 130 lees, zit ik naast iemand die dat ook kent. “Uit de diepten roep ik tot U, HEER.” Het gaat hier over een afgrond, een diepe zee waarin je geen bodem voelt. Komt er wel een einde aan dit wachten?
Wat mij raakt, is dat hij het uitschreeuwt. Naar een God die luistert. Naar een God die vergeeft en relaties herstelt. Hij roept niet in het luchtledige, maar tot een God van trouwe liefde. Alsof hij zegt: U bent toch zo? Daarom roep ik. Daarom wacht ik.
Zoals wachters in de nacht weten dat de morgen komt. Ze kunnen hem niet versnellen, maar ze kennen Degene die het licht brengt. Paulus schrijft dat wij hopen op wat wij nog niet zien en dat wij dat verwachten met volharding. Volharding is kiezen om te blijven staan onder druk.
Wachten kan zwaar zijn. Maar het rust uiteindelijk niet op mijn kracht, maar op Wie God is. Hij is de Betrouwbare. Hij zal de morgen brengen.
Dit is het begin van de overdenking van vandaag. Als lid lees je hem helemaal, schrijf je op wat je eruit meeneemt, en praat je mee onder de tekst.