Kwetsbaar dichtbij

Wilma Hiller

Het is december en Kerst staat voor de deur. Ik loop door de lange gangen van het ziekenhuis, op weg naar iemand die me heel lief is. Mijn zwager. Hoe zal ik hem aantreffen? Wat moet ik zeggen, wat valt er te zeggen? Het zijn vragen die door mijn hoofd spoken. Ik klop zachtjes op de deur, maar ik hoor niets. Voorzichtig steek ik mijn hoofd om de hoek. Ik slik. Voor me ligt een hoopje mens. Meer is het niet. Een hoopje mens. Een mens die een aantal maanden geleden nog gezond en wel door het leven ging. En nu, nu ligt hij daar. Er is bijna niets meer van hem over. Hij is getroffen door een heftige auto-immuunziekte. Kan amper eten, slikken, lopen of praten. Zijn huid staat helemaal in brand en is vuurrood. En soms is de pijn zo heftig dat hij het uitschreeuwt, maar komt er amper geluid uit. Kilo’s lichter en een weerstand van 0. Artsen weten het ook niet en medicatie is er niet. Ik ga bij hem zitten en we fluisteren wat heen en weer. En soms is het gewoon stil. Dat is ook goed. ‘Bid met hem, Wilma.’ Ik hoor het en ik duw het meteen weg. Bidden? Kom ik aan met mijn Jezus. In deze ellende. Ik weet dat hij opgevoed is met geloof, maar er niks meer mee doet. Nee. Hij ziet me aankomen. Nee, ik durf niet. Het is té dichtbij. Kwetsbaar dichtbij.

Verder lezen

Dit is het begin van de overdenking van vandaag. Als lid lees je hem helemaal, schrijf je op wat je eruit meeneemt, en praat je mee onder de tekst.

Bekijk de treden Al lid? Inloggen