Toch blijven zitten

Wilma Hiller

De afgelopen maand was ik al regelmatig bij hem. Daarbij heb ik eens een geloofsdagboekje naar hem toegeschoven. Ik probeerde iets van Jezus aan hem te laten zien. Ik bad thuis voor hem. Zijn situatie werd alleen maar beroerder. ‘Bid met hem.’ Daar is het weer. Maar ik blijf zitten en praat verder over koetjes en kalfjes terwijl ik hem wat water probeer te laten drinken. Hij is moe, ik zie het. Een bezoek is intensief voor hem. Ik vertel hem dat ik zo weer ga en pak mijn jas al op. ‘Bid met hem, Wilma.’ Terwijl ik het hoor, realiseer ik me dat ik het niet durf. Mijn handen trillen. Ik wil wel, maar wat als hij me afwijst. Wat als hij boos wordt. Overstuur? En ik zou het nog begrijpen ook. En daarna komt de gedachte dat ik een lafaard ben. Ik haal diep adem. ‘Misschien wil je het niet, zit je er niet op te wachten en dan moet je het gewoon eerlijk zeggen. Dat is natuurlijk geen probleem…’ Ik kleed het helemaal in met de verwachting dat ik afgewezen word. ‘…maar, mag ik heel misschien hier voor je bidden?’ Hij begint te huilen en fluistert heel zacht: ‘Ik hoopte de hele tijd al dat je dat zou vragen, zelf durfde ik het niet.’

Verder lezen

Dit is het begin van de overdenking van vandaag. Als lid lees je hem helemaal, schrijf je op wat je eruit meeneemt, en praat je mee onder de tekst.

Bekijk de treden Al lid? Inloggen