vrijdag 20 februari 2026← VorigeVolgende →
Lees Exodus 8:1-15
Toen nu de farao zag dat er verlichting was gekomen, maakte hij zijn hart onvermurwbaar, zodat hij niet naar hen luisterde, zoals de HEERE gesproken had.Exodus 8:15
Waarom blijf ik Mozes zien bij de brandende struik?
Jan Heijnen
Maak je je hart hard of zacht?
Jan Heijnen
Ik zei aan het begin van de week al dat ik niet wist hoe het pad zou lopen waar God ons over heen zou leiden. We laten de brandende doornstruik achter ons en verschijnen opeens voor de Egyptische farao. Maar we gaan nu eens niet kijken naar het hart van Mozes, maar naar het hart van farao.
Want wat als… wij meer op hem lijken dan op Mozes?
“Het hart van farao verhardde zich.” Ken je dat gevoel? Dat het leed van de wereld je teveel wordt en je het niet meer op kunt nemen? Dat is niet wat hier wordt bedoeld. De farao verzwaart zijn hart, zegt de Bijbel hier.
Dat is een Egyptische uitdrukking die betekent dat iemand zondigt. Hij maakt zichzelf schuldig. Ook God verhardt farao’s hart een aantal keer. Het Hebreeuws dat hier wordt gebruikt betekent ‘versterken’ in plaats van ‘verzwaren’. Met andere woorden: God bevestigt de farao in zijn koppigheid.
Hier schuilt een geestelijk principe in: wij kunnen ervoor kiezen om ons van God af te sluiten en God – die altijd op zoek is naar het hart van de mens – kan je je gang laten gaan. Hij is geen tiran die ons dwingt Hem te volgen. Hij is een liefdevolle, bewogen koning.
Maar naar wie luister je? Je eigen koppige hart? Of naar de koning die zijn kroon aflegde voor jou?
Mozes verzette zich, maar gaf zich over. Zijn hart werd zacht. Hij werd Gods vriend.
Farao verzette zich en hield dat vol. Zijn hart werd hard. Hij werd Gods vijand.
Dit is het begin van de overdenking van vandaag. Als lid lees je hem helemaal, schrijf je op wat je eruit meeneemt, en praat je mee onder de tekst.