donderdag 18 september 2025← VorigeVolgende →
Lees Jesaja 62:6–7, Johannes 17
Op uw muren, Jeruzalem, heb Ik wachters aangesteld. Nooit zullen zij zwijgen, heel de dag en heel de nacht niet.Jesaja 62:6
Liefde op de knieën
Annemieke van Bochove
Neem je plaats in, wachter
Annemieke van Bochove
Hoog op de stadsmuur voel je de wind langs je gezicht. De lucht koelt af, het wordt stiller. Beneden gaan de laatste deuren dicht, lichten doven, stemmen sterven weg. Jij blijft staan. Je handen rusten op het koude steen. Elke paar minuten laat je je blik langzaam rondgaan. Er is niets dat je móet doen. En toch weet je: ik kan hier niet weg. Niet vannacht. Niet nu. Want er is iemand wiens naam zich vastgezet heeft in mijn hart. En voor die ander wil ik hier blijven bidden.
Jesaja noemt zulke mensen wachters. Geen mensen met titels of platforms, maar gewone mensen met een hart dat weigert onverschillig te worden. Die blijven staan als anderen allang zijn doorgelopen. Die kiezen voor trouw, aandacht en gebed. Omdat liefde hen daar heeft neergezet.
Voorbede is niet eventjes bidden. Het is blijven. Aanhouden. Vasthouden. Mozes deed dat voor zijn volk. Hij kende hun fouten, hun verdeeldheid, maar hij hield hen vast voor Gods aangezicht. Hij herhaalde wat God had beloofd. Hij gaf niet op. Niet omdat hij zeker wist dat het zou helpen, maar omdat liefde geen andere keuze liet.
Misschien is er iemand die steeds weer in je gedachten terugkomt. Iemand voor wie je al vaker gebeden hebt. Of juist iemand van wie je dacht: daar ben ik klaar mee. Wat als God jou vandaag opnieuw op de muur zet? Om te waken in liefde. Om te bidden, ook vannacht.
Dit is het begin van de overdenking van vandaag. Als lid lees je hem helemaal, schrijf je op wat je eruit meeneemt, en praat je mee onder de tekst.