Een tafel van hoop

Annemieke van Bochove

Als ik het woord missie hoor, denk ik nog steeds al snel aan straatevangelisatie. Dat beeld zit blijkbaar diep. Juist daarom verrast het me hoeveel tijd Jezus doorbracht aan een tafel. Hij at met Levi voordat diens leven veranderde. Hij nodigde Zichzelf uit bij Zacheüs voordat die besloot de helft van zijn bezit weg te geven. Na Zijn opstanding brak Hij brood met twee teleurgestelde discipelen en juist aan tafel gingen hun ogen open. Toen ik de verhalen van Brian Heasley over Ibiza las, vond ik het zo mooi dat veel verhalen kregen pas echt diepgang tijdens een maaltijd, een kop koffie of een wandeling. Daar groeide het vertrouwen en ontstond ruimte voor God om te werken. Dat zette mijn beeld van missie behoorlijk op z'n kop. Wat als missie niet begint met de juiste woorden, maar met oprechte aandacht? Jezus had opvallend weinig haast om mensen iets uit te leggen. Hij zag hen, luisterde naar hun verhaal, at met mensen die anderen meden en gaf hun de ruimte om zichzelf te laten zien. Juist daar gingen harten open en kregen mensen de kans om Hem echt te ontmoeten. Ik vraag me af of wij missie ingewikkelder hebben gemaakt dan Jezus ooit deed. We oefenen hoe we over Hem kunnen vertellen, maar hoeveel ruimte maken we om mensen echt te leren kennen? Gods Koninkrijk begint vaker aan een keukentafel dan wij denken.

Verder lezen

Dit is het begin van de overdenking van vandaag. Als lid lees je hem helemaal, schrijf je op wat je eruit meeneemt, en praat je mee onder de tekst.

Bekijk de treden Al lid? Inloggen