Op Zijn schouders

Annemieke van Bochove

Vorig jaar was ik een paar dagen in de herfst in Duitsland. Op een zonnige middag wandelde ik door de wijngaarden op de steile hellingen en las de informatieborden langs de weg. Al die hellingen worden ondersteund door stenen muurtjes, maar nooit had ik erbij stilgestaan hoe die gebouwd werden. Voor één steen stond soms een hele dag werk. Al die muren samen waren een levenswerk van generaties. En zo essentieel. Want als één muurtje zou instorten, zou een deel van de helling kunnen verschuiven. Daar realiseerde ik me hoeveel werk de wijnbouwer verricht voordat er ooit een druif verschijnt. Hij bouwt, snoeit en verzorgt. Zonder zijn werk zou er geen wijngaard zijn. Toen ik later Johannes 15 las, viel me op dat Jezus dit gedeelte niet opent met de ranken of de vrucht, maar met Zijn Vader. "Mijn Vader is de Landman." Terwijl mijn aandacht vaak uitgaat naar wat er moet groeien, richt Jezus mijn aandacht op Degene die al lang aan het werk is in de wijngaard. Dát geeft rust. Aan het begin van de week kijk ik vaak naar wat voor me ligt. Naar mensen die aandacht nodig hebben en vragen waarop ik graag de juiste woorden zou willen vinden. Maar de wijngaard rust uiteindelijk niet op de schouders van de ranken. Mijn taak is niet om alles te dragen, op te lossen of te laten groeien. Mijn taak is verbonden te blijven met de Wijnstok. De zorg voor de wijngaard ligt bij de Landman.

Verder lezen

Dit is het begin van de overdenking van vandaag. Als lid lees je hem helemaal, schrijf je op wat je eruit meeneemt, en praat je mee onder de tekst.

Bekijk de treden Al lid? Inloggen