Niet alles is van jou

Annemieke van Bochove

De avond ervoor stond het huis vol met mensen die hoopten dat Jezus hen zou genezen. En Hij zag hen ook. Hij bevrijdde, genas en bleef aanwezig. En dan wordt het ochtend. Je zou verwachten dat Hij weer doorgaat met genezen. Er wachten nog genoeg mensen op genezing! Maar… Jezus trekt zich terug en besluit daarna naar een andere plek te gaan. Dat voelt behoorlijk ongemakkelijk. Want, Heer, hier ligt toch werk voor U? Hier kunt U toch verschil maken? Precies dát. Er zijn zoveel momenten waarop iets goed voelt, als iemand je iets vraagt. Een kans om te helpen. Iets wat ertoe doet. Voor je het weet zeg je ja, stap je erin en ga je aan de slag. Ik herken dat ook, dat ik ervan uitga dat ik iets moet doen, dat God dat van mij verwacht. Tot je merkt dat je volloopt. Dat je blijft geven, terwijl er weinig overblijft. De balans tussen geven en ontvangen raak je kwijt. Jezus laat zien dat leven met God begint bij … God. Die afstemming met God in de stilte. Hij kiest bewust waar Hij wel heen gaat. Hij weet waarvoor Hij gekomen is. Juist daardoor kan Hij dingen laten liggen die op zichzelf goed zijn. En ik geloof dat dit de vraag is die we elke dag bij God mogen brengen: is deze taak wat God van mij vraagt op dit moment? Grenzen groeien waar je samen met God eerlijk kijkt naar wat van jou is. Daar ontstaat ruimte. Daar komt rust. Daar ga je weer leven vanuit Zijn richting.

Verder lezen

Dit is het begin van de overdenking van vandaag. Als lid lees je hem helemaal, schrijf je op wat je eruit meeneemt, en praat je mee onder de tekst.

Bekijk de treden Al lid? Inloggen