Aangekeken met liefde

Rokus Maasland

Dit is een confronterend en tegelijk ontroerend moment. Een man komt naar Jezus toe met een serieuze vraag. Hij wil het goed doen. Hij neemt verantwoordelijkheid. Hij heeft zijn leven op orde. Herkenbaar. En dan staat er iets wat alles kleurt: Jezus keek hem aan en had hem lief. Nog vóórdat Jezus iets vraagt. Nog vóórdat er iets losgelaten wordt. Zijn blik is geen meetlat. Geen analyse. Geen beoordeling. Het is een blik van liefde. En juist die liefde maakt zichtbaar wat pijn doet. Want wanneer Jezus de man uitnodigt tot een volgende stap, blijkt hoe diep hij vastzit. De tekst zegt eerlijk: hij gaat bedroefd weg. Verdriet hoort blijkbaar ook bij serieus leven met God. Niet omdat je faalt, maar omdat loslaten pijn kan doen. Omdat verlangen en gemis soms naast elkaar bestaan. Vrijheid in eenvoud betekent niet dat alles licht voelt, maar dat je ook met je verdriet gezien bent. Misschien herken jij dat. Dat je trouw bent. Betrokken. Verantwoordelijk. En toch iets meedraagt dat schuurt. Iets waar je niet zomaar overheen stapt. Dan nodigt deze tekst je niet uit om sneller los te laten, maar om eerst stil te staan bij die ene blik. De blik van Jezus, die je aankijkt met liefde — ook wanneer je bedroefd bent. Want vrijheid begint niet bij oplossen, maar bij gezien worden. Ook in je verdriet.

Verder lezen

Dit is het begin van de overdenking van vandaag. Als lid lees je hem helemaal, schrijf je op wat je eruit meeneemt, en praat je mee onder de tekst.

Bekijk de treden Al lid? Inloggen