Stil genoeg

Annemieke van Bochove

Er is een moment in het lijden waarop je niet meer vraagt waarom, maar alleen nog: Hoe kom ik hier doorheen? Ik ken die plek. Dat stille tussenland waar alles lijkt te zijn weggeslagen en je alleen nog maar vooruit kunt omdat achteruit niet meer lukt. In mijn eigen woestijnjaren merkte ik dat God juist dáár sprak. Niet op zo’n mooie bergtop, niet in het licht, maar in dat kale, dorre land waar mijn woorden opraakten. Ik dacht altijd dat de woestijn de plek was waar je God kwijtraakt. Het werd de plek waar ik Zijn stem leerde herkennen. Een fluistering die alleen hoorbaar wordt wanneer alles stiller is geworden: Ik ben hier. Ik leid je. Misschien zit jij vandaag in zo’n land. Een plek waar de dagen ‘droog’ voelen, waar niets groeit, waar zelfs bidden lastig is. Het voelt alsof je stilvalt, maar soms is stilvallen precies waar de Aanwezige begint te spreken. Als ik terugkijk, zie ik hoe de droogte van de woestijn mijn hart openbrak. Hoe ik langzaam leerde onderscheiden welke stemmen mij voortjoegen en welke mij werkelijk de weg wezen. De woestijn bleek geen omweg, maar een plek van richting. De woestijn zegt niet dat God zwijgt. Ze maakt je stil genoeg om Hem te horen.

Verder lezen

Dit is het begin van de overdenking van vandaag. Als lid lees je hem helemaal, schrijf je op wat je eruit meeneemt, en praat je mee onder de tekst.

Bekijk de treden Al lid? Inloggen