vrijdag 23 januari 2026← VorigeVolgende →
Lees Johannes 4:1-26, Psalm 63:1-9
Maar wie drinkt van het water dat Ik hem zal geven, zal in eeuwigheid geen dorst meer hebben.Johannes 4:14
De kunst van kijken
Annemieke van Bochove
Bij de Bron
Annemieke van Bochove
En toen voelde je je ineens wél leeg. Je geeft, rent, reageert, houdt vol en ergens onderweg ben je zelf opgedroogd. Je doet alles wat moet, maar diep vanbinnen is het stil geworden. Dorstig stil.
Jezus ontmoet een vrouw die dat gevoel kent. Ze heeft gezocht, geprobeerd, zich aangepast, maar het vervult haar niet. Hij kijkt haar aan en zegt: “Als je wist wie Ik ben, zou je Mij om water vragen.” Als je Mij echt kende, zou je weten dat Ik genoeg ben.
We drinken uit zóveel bronnen. Goedkeuring. Prestaties. Controle. Zelfs uit geloof dat draait om wat wij doen. Maar al dat water lest niet. Het maakt alleen maar dorstiger. Totdat je stopt.
Totdat je gaat zitten. En Hem hoort zeggen: “Ik wil je geven wat nooit verdwijnt.” Levend water. Niet in woorden, maar in aanwezigheid. In rust. In vrede. In de stille zekerheid dat Hij genoeg is, voor vandaag, voor altijd.
Want Hij is de Fontein die nooit opdroogt. De Herder die je terugbrengt als je verdwaalt. De Vrede die de onrust overstemt. De Liefde die niet opraakt, zelfs niet als je niets te geven hebt. Hij is niet alleen de Bron van leven, Hij is het leven zelf. Het is Zijn verlangen om jouw hart te vullen met alles van Hem. Helemaal. Totdat Zijn vrede daar heerst. Totdat Zijn liefde doorstroomt in wat jij doet, zegt, bent.
Laat Hem vandaag jouw dorst stillen.
Laat Hem vullen wat jij niet kunt vullen.
Hij is alles wat je nodig hebt.
Dit is het begin van de overdenking van vandaag. Als lid lees je hem helemaal, schrijf je op wat je eruit meeneemt, en praat je mee onder de tekst.