De belofte gloort

Annemieke van Bochove

Er zijn van die woorden die blijven resoneren en iets raken. Ze brengen iets in beweging dat je niet goed kunt uitleggen, maar dat je voelt. Het volk dat in duisternis wandelt, zal een groot licht zien. Jesaja sprak het uit in een tijd vol dreiging. Maar door zijn woorden heen klinkt hoop. Hij gelooft dat God niet zwijgt, dat Hij zal doen wat Hij beloofd heeft. Dát! In de grondtekst bij vers 2 zie je het voor je door de woorden die hier gebruikt worden: mensen die dansen van vreugde bij een onverwacht overvloedige oogst. Het laat een vreugde zien die groeit, niet omdat de omstandigheden lichter zijn geworden, maar omdat ze weten: God komt. Dat beeld raakt me elke keer. Want dit is geen simpele blijdschap, geen feest dat de pijn ontkent. Dit is de vreugde die ontluikt als het donker nog niet verdwenen is, maar het Licht al zichtbaar wordt aan de horizon. Soms herken ik mezelf in die spanning. Leven in het nog-niet, en toch al iets zien gloren van wat komt. De nacht is niet eindeloos. En ergens diep vanbinnen groeit het zeker-weten: de Aanwezige is onderweg. Advent is de tijd om stil te blijven bij dat weten. Om de verwachting niet te verjagen, maar te bewaren, jezelf te herinneren en wakker te houden. Om zeker te weten dat het Licht ook vandaag nog doorbreekt. Sterker is. De Belofte leeft.

Verder lezen

Dit is het begin van de overdenking van vandaag. Als lid lees je hem helemaal, schrijf je op wat je eruit meeneemt, en praat je mee onder de tekst.

Bekijk de treden Al lid? Inloggen