Doen als Jezus: Jezus huilde

Kees Postma

In Jezus tijd werden er liters professionele krokodillentranen gehuild. Beroepsklagers werden ingehuurd om neptranen te laten wanneer er iemand gestorven was. Jezus moet ze vaak tegengekomen zijn, ook toen zijn goede vriend Lazarus was gestorven. Deze weeklagers schreeuwden, tierden, schreiden. Maar Jezus weende. Zijn verdriet was echt. De oprechte emotie van een man die daarin opnieuw laat zien wie de Vader is. In de stoere mannelijke machocultuur van het Midden-Oosten van zijn tijd voert hij geen toneelstuk op, maar huilt hij echte tranen om een groot en diep verlies. Laten we eerlijk zijn. Het leven is soms om te janken. We kwetsen, worden gekwetst. Delen uit en ontvangen. We zijn de druppel die de emmer doet overlopen en soms de druppel op de gloeiende plaat. Hoe je het ook went of keert, in al onze relaties lijden we soms aan elkaar en als we niet lijden aan elkaar lijden we wanneer we elkaar los moeten laten. Tranen zijn een taal voor wanneer woorden tekortschieten. Jezus sprak ook die taal meesterlijk. Dus ga maar lekker huilen, oprecht, net als hij. Laat ze maar stromen tot Hij er een einde aan maakt. Want hij belooft dat Hij op een dag alle tranen van onze wangen zal wissen. Ik hoop ook dat hij die tranen dept die binnen liggen, verscholen voor al de anderen.

Verder lezen

Dit is het begin van de overdenking van vandaag. Als lid lees je hem helemaal, schrijf je op wat je eruit meeneemt, en praat je mee onder de tekst.

Bekijk de treden Al lid? Inloggen