Vriend én priester

Annemieke van Bochove

Soms is er een gesprek, een blik, iets wat je raakt zonder dat je precies kunt uitleggen waarom. En ergens weet je: deze persoon mag ik bij God brengen. Daar begint voorbede. In een liefde die je niet loslaat. In een bewogenheid die je op je knieën brengt. In een trouw die zegt: ik wil jou in de handen van onze Vader brengen. Mozes laat dat zien. In Exodus 32 hoort hij dat het volk zich opnieuw heeft afgekeerd. God zegt: “Laat Mij begaan.” Maar Mozes blijft staan. Hij durft het gesprek aan. Hij houdt God als het ware aan Zijn belofte. Niet uit brutaalheid, maar uit diepe verbondenheid. Omdat dit zijn mensen zijn. Omdat liefde blijft, ook als de ander het opgeeft. Job laat iets anders zien. In zijn dieptepunt bidt hij niet voor zichzelf, maar voor zijn vrienden en dán pas komt herstel (Job 42:10). Pete Greig schrijft dat voorbede begint op het punt waar liefde en vertrouwen elkaar ontmoeten: daar waar je iemand niet loslaat, ook als je niks ziet veranderen. Het is geen gebed om resultaat, het is een keuze om trouw te blijven. Omdat God jou iemand heeft toevertrouwd en jij voor die persoon op de bres verlangt te staan. Jezus, hier ben ik. Leer mij liefhebben zoals U. Geef mij moed om te blijven staan voor wie U op mijn hart legt, vandaag, morgen, zolang het nodig is.

Verder lezen

Dit is het begin van de overdenking van vandaag. Als lid lees je hem helemaal, schrijf je op wat je eruit meeneemt, en praat je mee onder de tekst.

Bekijk de treden Al lid? Inloggen